मृत्युसँग जुध्दै अस्पतालको बेडमा छटपटाइ रहेकी महिलाको बेदना


काठमाडौं : राष्ट्रिय ट्रमा सेन्टरको पाचौँ तला । बेड नं ५१४ । घाँटीमा भेन्टिलेटर । छोटो कपाल । बिरामीको गाउनमा बेडमा लडिरहेकी छन् एक महिला । ३ वर्षदेखि उनी यही बेडमै सुतिरहेकी छन् । मोटरसाइकलले ठक्कर दिएपछि उपचार गराउन आएकी उनी निको होला र घर फर्किउला भन्दै आशामा बसेको पनि तीन वर्ष वितिसक्यो । रोग निको होला भन्दा झन्झन् उनलाई गलाउँदै लगेको छ । थप उपचारको निम्ति उनीसँग रकमको जोहो छ न त हिम्मतनै । उपचार गराउँदा गराउँदा आर्थिक रुपमा लखतरान भएको उनको परिवार अहिले विलखमण्डलमा देखिन्छ । यो हृदयविराक दृश्य हो– ३८ वर्षीया महिला चेली तामाङको ।

यसरी तीन वर्षदेखि मृत्युसँग जुध्दै अस्पतालको बेडमा छटपटाइरहेको दृश्य देख्दा जोकोहिको आँखा रसाउँछ ।

उनलाई ढाडस दिन र सम्हाल्नलाई छेउमा निन्याउरो अनुहार लिएर बसिरहेका छन् उनका श्रीमान – वसन्तकुमार ठकुरी शाह । विगत तीन वर्षदेखि वसन्त यसरी नै श्रीमतीको साथ निभाइरहेका छन् । चेलीलाई एक्लो महशुस हुननदिनको लासग लागि २४ घण्टा उनको वरिपरी हुन्छन् । उनलाई सुम्सुमाउछन् । दायाँ–बायाँ गर्न मद्दत गर्छन् । मानौ यो उनको दैनिकी हो । चेलीलाई केही पनि बोल्नु पर्दैन् । लामो श्वास फर्ने वित्तिकै चेलीको नजिक पुग्छन्– वसन्त । यो दृश्यले हरेकको आँखा उनीहरुतिर तान्छ ।

चेलीको नजिक जाँदा उनका झिम्झिमाइरहेका आँखाहरूले केही बोल्न खोजेको प्रष्ट हुन्छ । उनी बोल्न त सक्ने भइन्, तर उनको आवज कसैले सुन्दैन् । सुनोस पनि कसरी ? उनी मधुरो बोल्छिन् । रसाएका उनका आँखाबाट उनी पीडा पोख्न चाहन्छिन् । तर, सक्दिनन् । उनको त श्वाससम्म पनि औषधीको सहारामा चलिरहेको छ । हुन त उनीसँगहरू केही विकल्प पनि त छैन । तर, उनको नजिक पुग्दा लाग्छ उनी बाच्न चहान्छिन् । उनी छोरीसँग फेरी पहिलाको जस्तै खेल्न चहान्छिन् ।

त्यो दिन…
काभ्रे भकुण्डेबेँसीका वसन्त रोजगारीको सिलसिलामा मलेसिया गएका थिए । त्यतिबेला चेली तामाङ काठमाडौंमै थिइन् । वसन्त नेपाल फर्कने तयारीमा थिए । उनी नेपाल फर्किन पाँच दिन मात्रै बाँकी थियो । घर फर्कन पाउँदा उनको उत्सहा पनि अलग थियो । लामो समयपछि उनी नेपाल आउँदै थिए । आफ्नो श्रीमती भेट्न । छोरीसँग खेल्न अनि परिवारसँग रमाउन ।

वसन्त विदेशबाट घर आउने भएपछि उनका लागि कपडा किन्न भनेर पैसा लिन फाइनान्समा गएकी थिइन्–चेली । ‘उत्ता कपडा महङ्गो हुन्छ भनेर यता किन्ने भनेर मैले सबै पैसा पठाइसकेको थिए,’ उनले भने ।

तर, उनलाई कसैले पनि दुर्घटना भएको खबर गरेन । पछि चेलीको फोन उठ्न छोड्यो । मनमा उनेक प्रश्न उब्जियो । शंका पैदा हुन थाल्यो ।

उनी भन्छन्– ‘मैले धेरै सुनेको थिए श्रीमतीहरू भाग्छन् भनेर । चेलीको फोन उठ्न छाडेपछि उनको बैनीलाई फोन गरे । उनले त्यस्तो केही हैन भिनाजु दिदीको दुर्घटना भएर नर्विकमा राखेको छ भनेपछि मात्रै मलाई थाहा भयो ।’

दुर्घटनाको खबरले उनको मन अत्तालियो । कुदेर नेपाल आउन चहान्थे । तर, उनको हातमा न पासापोर्ट थियो न टिकट । चार वर्षको बसाई भन्दा पनि लामो लाग्यो उनलाई ५ दिन ।

उनी नेपाल फर्किएपछि सालीको कोठामा २ घण्टा बसे । त्यसपछिका दिन र रात अस्पलातमै विताउछन्–वसन्त ।

पैसा लिएर फर्किदै गर्दा तीनकुनेमा बाटो काट्दै थिइन्– चेली । बाटो काट्दै गर्दा मोटरसाइकलले ठक्कर दियो, उनलाई । अनि उनी अस्पतालको शैयामा पुगिन् । चार वर्ष भयो उनी अस्पतालमै छन् ।

नर्भिक अस्पतालको बसाई
४२ दिन चेली नर्भिकमा बसिन् । डक्टरले नसा च्यापियको मात्रै प्रतिक्रिया दिए । शास फेर्ने नसा र जिउ चल्ने नसा च्यापिएको छ भन्ने मात्रै उनलाई थाहा थियो । धैर्यताको बाध टुट्यो । एकदिन उनले डक्टरलाई सोधे, निको त हुन्छ नि ? डक्टरले पुनः धैर्य गर्न आग्रह गरे । जसले उनलाई ठक्कर दियो उनले १५ लाख खर्च गरेको उनी बताउछन् । तर, उनको हातका पर्यो ५ लाख । चौकीमा त्यतीको मात्रै कागज छ रहेको उनले बताए ।

उनले मधुरो सोरमा थप्दै भने–‘आफूले विदेशबाट कमाएर ल्याएको पैसा र ठक्कर दिने व्यक्तिले दिएको पैसा सबै नर्भिकमै सक्यो ।’ महंगो अस्पतालका धेरै नराख्ने सल्लहा बमाजिम उनलाई नर्भिकबाट अन्यत्रै सार्ने निर्णय भयो । मोटरसाइकलले ठक्कर दिने व्यक्तिको सहमतिमा हामिले ट्रम सेन्टरमा उपचारका लागि ल्यायौं ।

अस्पतालले गरेको सहयोग
बसन्तलाई अस्पतालले पनि निकै सहयोग गरेको छ । ट्रमा सेन्टरले बेड चार्ज लिँदैन भने चेलीका लागि खानेकुरा निःशुल्क छ । वसन्त करिब १० महिनादेखि यही ट्रमा सेन्टरमा सेक्युरिटी गार्डको काम गर्दै आइरहेका बताउछन् । यसैले गर्दा नि अलि सहज भएको महशुस गर्छन्– वसन्त ।
‘अहिले औषधीहरु मात्रै किन्नुपर्छ । त्यो पनि कहिलेकाहीँ नर्स, डाक्टरहरुले आफैं ल्याइदिनु हुन्छ’ वसन्तले सुनाए । अस्पतालले गरेको सहयोगले ठूलो राहत दिएको छ ।

आँखाभरि आशु पार्दै उनले ट्रम सेन्टर नभएको भए छोरीले आमा गुमाउने उनी बताउँछन् ।

लाखौं मिनाहा
चेलीलाई झण्डै ६ महिनासम्म ट्रमाको आईसीयूमा राखेर उपचार गरिएको थियो । ‘आईसीयूको मात्र शुल्क लिने हो भने ६ लाख २४ हजार पुग्छ । तर, अति विपन्न भएकाले मिनाहा भयो’, उनले भने । अस्पतालले १० प्रतिशत शड्ढया निःशुल्क शड्ढयाका रूपमा छुट्याएको छ । जसमध्येको एउटा शड्ढयामा चेलीको उपचार भइरहेको छ ।

अस्पतालमा शल्यक्रिया र औषधीउपचार सबै गर्दा चेलीका लागि मात्र झन्डै १० लाख रुपैयाँ खर्च भएको छ । ट्रमा सेन्टरले गरेको आम्दानीको १० प्रतिशत अतिविपन्न बिरामीको उपचार खर्चमा प्रयोग गरिन्छ । सोही प्रावधानअनुसार चेलीका लागि खर्च भएको सबै मिनाहा हुन्छ । अहिले निःशुल्क बेडमा राखेर उपचार भइरहेको छ ।

त्यसअघि नर्भिकमा उपचार गराउँदा झण्डै ४० लाख खर्च भएको वसन्तको भनाइ छ । उपचारमा मोटरसाइकल चालक पक्षले १५ लाख दिएको दाबी गरेका छन् ।

‘एकमुष्ट रूपमा पाँच लाख दिएका हुन् । अरु बेला ५० हजार, ६० हजार दिएका हुन् । सबै गरेर १५ लाख दिएको भन्दै दाबी गरेका थिए । त्यसपछि आएनन्’, वसन्तले भने ।

श्रीमती मरेपिछ पैसा दिउँला
ठक्कर दिनेले सबै उपचारको खर्च, बच्चा पढाइदिने र चेलीको मृत्युपछि १० लाख दिने सहमती भएको थिए । तर, ति व्यक्ति अहिले सम्पर्कका छैनन् ।

लाइसेन्सबिनाका चालक
आफन्तको मोटरसाइकल कुदाएका चालक सुगम पन्थी लाइसेन्स नभएको पीडितको दाबी छ । प्युठानका ती चालक परिवार र प्रहरीसँगको मिलेमतोमा मुद्दा अघि नबढाइएको उनको आरोप छ । महानगरीय प्रहरी प्रभाग कोटेश्वरमा दुर्घटना गराएको मोटरसाइकल छ । त्यसैका आधारमा मोटरसाइकल चालकलाई बोलाएर थप बयान लिई अनुसन्धान गर्ने प्रहरीको आश्वासन छ ।

२०६३ साल वैशाख १ गते उनीहरुले ‘लभ म्यारिज’ गरेका थिए । करिब दुई वर्ष लामो प्रेमपछि उनीहरुले विवाह गरेका थिए । आफूभन्दा तीन वर्ष जेठी चेलीलाई आफ्नो जीवन साथिको रुपमा घर भित्र्याएका थिए –वसन्तले । चेलीले पहिलो सन्ताको रुपमा छोरी जन्मदिए । त्यसपछि चेलीले ९ लाखभन्दा बढी ऋण खोजेर विदेश जान सघाएकी थिइन्–श्रीमानलाई । यता छोरी आलिया आमा आउने बाटो कुर्दैै सानिमाको घरमा बसिरहेकी छन् ।

उनी चेलीलाई मर्न दिन सक्दैनन् न उनलाई हेरक समय अस्पतालको बेडमा लडिरहेको हेर्न सक्छन् । चेलीको स्वास्थ्यको चिन्ता त छँदैछ वसन्तलाई उता छोरीका भविष्यबारे चिन्ति र निराश बनाएको छ । उनलाई थाहा छ, चेली अब स्वास्थ्य भएर हिँड्न सक्दिनन् । भेन्टिलेटरबाट निकाल्नेगरी उपचार गराउन पैसा पनि छैन । वसन्तको कुरा सुनिरहेकी चेलीले यतिबेला भने आँफूलाई सम्हाल्न सकिनन् र रोक्न खोज्दा खोज्दै उनको आँखामा आँसुका थोपा टलपल टलपल भयो ।

उनले मलिनो अवाजमा भने– ‘म मेरो हातले मार्न सक्दिन ।’ न्यायको आश अझै उनलाई छ । उनले भने– ‘थप उपचारको पैसा म सँग छैन । सधैँको लागि म ट्रमामै राख्नपनि सक्दिन् । कि अब तिनकुने प्रहरी चौकीले राख्नु प-यो कि म सडकमा राख्छु ।’

प्रतिक्रिया दिनुहोस्
मुख्य समाचार

काठमाडौं : नेपाल कम्युनिष्ट पार्टी (नेकपा)का अध्यक्षद्वय केपी शर्मा ओली र पुष्पकमल दाहालबीच मन्त्रिपरिषद् पुनर्गठनबारे

काठमाडौं : बजारमा स्वस्थ मान्छेको ज्यान लिने विषाक्त रसायन मिसाइएका स्यानिटाइजर फेला पर्ने क्रम रोकिएको

काठमाडौं : सरकारले कोरोना महामारीका कारण नेपालमा बन्द रहेको पदयात्रा र पर्वतारोहण खुला गरेको छ

काठमाडौं : महाराजगञ्जस्थित त्रिवि शिक्षण अस्पतालमा कोरोना संक्रमणबाट एक कर्मचारीको मृत्यु भएको छ । अस्पतालमा

काठमाडौं : धरानमा थप एक जना कोरोना संक्रमित पुरुषको मृत्यु भएको छ । बीपी कोइराला

दिक्तेल : खोटाङको दिप्रुङ चुएचुम्मा गाउँपालिकाभित्रका ४८ विद्यालयमा सामाजिक दूरी कायम गर्दै स्वास्थ्य सुरक्षा तथा

काठमाडौंः सरकारले असोज ८ र १२ गते बसेको मन्त्रिपरिषद् बैठकका निर्णयहरू सार्वजनिक गरेको छ ।

धरानः धरान उपमहानगरपालिका-२ की कोरोना संक्रमित महिलाको उपचारको क्रममा आज (सोमबार) मृत्यु भएको छ ।

काठमाडौं : १६ वर्ष मुनिका बालिका बलात्कार गरी हत्या गर्ने घटनाविरुद्धका कानुनी प्रावधानमा कडाइ पार्नका

काठमाडौं : यातायता व्यवस्था विभागले असोज २० गतेबाट दशैंको अग्रिम टिकट बुकिङ खुलाउन प्रस्ताव गरेको

काठमाडौं– संघीय संसदमा प्रतिनिधित्व गर्ने महिला सांसदहरुले संविधान संशोधन गरेर १६ वर्ष मुनिका बालिकालाई बलात्कार

काठमाडौंः प्रधानमन्त्री एवंं नेकपा अध्यक्ष केपी शर्मा ओली र अर्का अध्यक्ष पुष्पकमल दाहाल ‘प्रचण्ड’बीच मन्त्रिपरिषद